"YİĞİT LAKABIYLA ANILIR"

Lakaplar eskiden toplumsal yaşantımızın bir parçasıydı. İnsanların yaşam biçimine, hal ve hareketlerine, fiziki yapılarına, yaptıkları işe göre lakaplar takılırdı. İyi veya kötü lakapları taşıyanlar lakaplarıyla özdeşmişlerdi. Öyle ki, bir insanın lakabı söylemeden, o insan tanınmazdı. Sosyal ve ekonomik gelişmeyle birlikte soyadlarının yaygın kullanımı sonucu lakaplar yavaş yavaş günlük yaşantımızdan çıkmaya başladılar.

Lakaplar bugün yaygın olarak kullanılmasa da, ne demişler: "Yiğit lakabıyla anılır".

Bu yazımda, duyduğum veya tanıdığım birkaç insanımızın, meslek veya fiziksel özelliğinden değil, başka nedenlerden dolayı almış oldukları lakapları yazmak istiyorum. Ve bu lakapları yazarken, lakaplarını yazdığım hemşerilerimin ve de yakın akrabalarının hoşgörüsüne sığınıyorum. Amacım hiç kimseyi yermek veya övmek değildir, sadece geriye hoş bir seda kalsın istiyorum. Sizler bu lakaplara daha fazla ilaveler yapabilirsiniz. Lakaplarını yazdıklarımdan ölenlere rahmet, yaşayanlara hayırlı ömürler diliyorum.

İşte lakaplarıyla anılanlar:

***

Erganili hemşerimiz rahmetli Muzaffer Ünal'ı yâd edip Gönül Testisi'nden Derlemeler kitabından "VAR" şiirini sizlerle paylaşmak istiyorum:

Gir gönlüme seyreyle...
Ne hoş âlemimiz var.
Noktaya sembol olan...
Ne çok kelamımız var.
 
Nur'u-ilahtır ucu,
Softaya gayet acı.
Aşk nariyle yunulmuş
Kaç cins kelemimiz var.

Ben-ü senden çıkmışız,
Vahdete karışmışız,
O sayede taşmışız,
Her yerde sedamız var.

Sarhoşa benzesek de,
Mecnun, mecnun gezsek de,
Her ne kadar mestsek de,
Sinede aşkımız var.
 
Ders görmüş felekten,
Geçmişiz kırk elekten,
İlham aldık melekten,
Aşk ile edamız var.
 
Çalışıp da yorulsak,
Kahreyleyip darılsak,
Gamı kini defeden,
Huriden sakimiz var.

01 Haziran 2007 tarihinde Ergani Haber gazetesinde yayınlandı.